Wijn, steaks en...wijn. Oh ja, en steaks. En hadden we de wijn al genoemd?

Oke, nu een leuker bericht! We zijn in wijnland! Heus. En daar houden we wel van. Dus.

Klik hier voor de foto's...

Na Ushuaia zijn we via Tolhuin Chili weer eens gaan bezoeken. Toen we de boot van Porvenir naar Punta Arenas wilden nemen, ging die niet. Pas de volgende avond. Nu is dat normaliter niet zo erg, maar Porvenir: daar is dus echt niks te doen. We zijn in de enige plek gaan zitten waar bier was en daarna hebben we geslapen bij een tankstation, reuze romantisch. Na Punta Arenas zijn we naar Puerto Natales gegaan, de uitvalsbasis voor Parque Nacional Torres del Paine. We hebben een tent en twee matjes gehuurd en voor de verandering de backpack maar weer eens achterop gehangen en vol goede moed begonnen we in het park aan een twee-daagse hike. Eerst met een ferry naar de overkant want er lopen geen wegen, daarna begon de trip. Wonderschone natuur, bijna geen andere mensen, broodje kaas eten met uitzicht op wat ijsschotsen, heerlijk. Aan het einde van de dag kwamen we uit bij Gletsjer Grey, een hele grote gletsjer, grijs dus. Daar hebben we ons tentJE opgezet en Rum Cola met zelf gevangen gletsjerijs gedronken. Best lekker! Deze avond merkten we helaas ook al dat onze luie lijfen, die eerder een glas wijn dan een wandeling gewend zijn, hele dagen klauteren in de bergen met een backpack achterop niet zo leuk vinden. Werner zijn voet, Meike haar knie en al onze spieren stribbelden aardig tegen. Maar ja, je moet toch terug en lekker warm was het er ook niet... De volgende ochtend ging de wekker om half 7 en zijn we weer terug gelopen. Totaal uitgeput genoten we die avond van een warme douche en van ons matras in de camioneta.

Na nog wat dagen in het park (zonder lopen uiteraard) zijn we Argentinië weer in gegaan: naar El Calafate. Vanaf daar hebben we o.a. de allermooiste gletsjer van de wereld bezocht: De Perito Moreno. Wat een ding, zie de foto´s. Ook hebben we hier de eerste asado gehouden: een barbecue op zijn Argentijns. Er zouden nog vele volgen...

Verder door naar het noorden moesten we overnachten in Gobernador Gregores. ´s Ochtends zat er een briefje onder de ruit van een meisje uit Sicilië en een jongen uit Barcelona die al 2 dagen op een auto aan het wachten waren die naar het noorden ging. Op de route 40 zal je niet snel een file zien, twee tegenliggers per dag is serieus veel. Alle spullen achterin, lifters erbij en verder gingen we. Eerst op naar Parque Nacional Perito Moreno (niet te verwarren met de gletsjer bij El Calafate en ook niet met het plaatsje Perito Moreno, erg logisch die Argentijnen). Het park was supermooi, maar ook met super veel wind en super super koud. Vroeg onder de wol en de volgende dag weer verder. Alleen was de tank leeg en bleek het tankstationnetje niet meer te werken. Na een erg lange zoektocht naar bezine (er waren in de wijde omtrek alleen drie estancia´s) bleek de parkranger ons de benzine van het park te willen schenken! Super, een opluchting. En weer verder op Ruta 40. Eerst langs Cuave de los Manos, grotschilderingen van 9000 jaar oud van voornamelijk linkerhanden. Al rammelend en gaten ontwijkend (asfalt kennen ze heus niet) kwamen we daarna een stilstaande auto tegen. De beste man stond al wat uren te wachten omdat hij twee lekke banden had gehad. Met de twee banden achterin en de man in de auto gingen we knus verder met zijn vijfen.

Uiteindelijk toch Los Antiguos gehaald waar we bij een Nederlands restaurant een Argentijnse steak hebben gegeten met onze vrienden. En de dag erna Chili maar weer eens in voor dan toch nog: de Carretera Austral. En dat was wat. Van Chile Chico tot aan Futalefue, via Murta, Coyhaique, Puerto Cisnes, Puyuhaupi en La Junta. Regen, als het hier regent dan stopt het dus ook niet: niet voor niets regenwoud daar... Het was wel heel mooi, maar in de auto slapen ging niet omdat alles nat was en de weg werd er niet beter op. Verder zaten we nog 2 dagen vast in een of ander gat omdat twee (ja twee) vrachtauto´s de weg blokkerden. De ene kwam in de berm en de andere dacht er langs te kunnen om hem eruit te slepen. Heel fijn. Er waren ook leuke dingen, de natuur en de Duitsers, blijft raar in Chili. En we hebben hier ook wat gaucho´s mee genomen die hun paard kwijt waren! Bere gezellig. Na 7 dagen waren we wel blij om weer in het droge Argentinië te zijn. Via El Bolson en Villa la Angostura, waar we de tweede lekkerste kaasplank ooit hebben gegeten (nummer één blijft Ingolstadt, Duitsland), zijn we door het merengebied naar het mooie weer gereden. Door nationale parken, cañons en soms op heus asfalt. Via Chos Malal, waar we werden gewekt door de politie midden in de nacht, vraag me niet waarom, halfslapend is ons spaans niet zo best, Malarguë en San Rafael zijn we nu al een paar dagen in het heerlijke Mendoza. Dé wijnstad van Argentinië! Elke avond gaat er een malbecje in en de nodige steaks worden gegeten.

En voor degenen die het nog niet wisten: De tickets zijn geboekt! Hoe we de reis begonnen met het lied Mexicooooo Mexihiiiiiiiiicooooooooo! Eindigen we met Riohoooooooooooo de Janeeeeeeeeeirooooooooo! 23 mei vliegen we van Santiago (waar de camioneta verkocht moet worden) naar Brazil. En na drie welverdiende weken op het strand komen we zondag 14 juni om 14.00 uur op Schiphol Airport aan... Hmmm vreemde zaken.

Gelukkig hebben we nog even. In Mendoza blijven we nog een tijdje, vooral om nieuwe spullen te kopen, want we hebben dus niet zoveel meer, en om verzekingszaken te regelen. En daarna moeten de nodige wijntours nog gedaan worden en staan Cordoba, Buenos Aires en de Iguazu Falls nog op het programma.

Later meer. Saludos!

Werner en Meike